Furies Collective House

W latach 1971-1973 kilkanaście młodych kobiet – wśród nich Rita Mae Brown, Charlotte Bunch, Ginny Berson i fotografka Joan E. Biren – mieszkało wspólnotowo w tej kamienicy na Capitol Hill, dzieliło dochody i obowiązki, i drukowało gazetę w piwnicy. Nazywały siebie Furies, a ich gazeta o tej samej nazwie stała się jednym z najbardziej wpływowych dokumentów feminizmu lesbijskiego. Furies argumentowały, że lesbijstwo jest tożsamością polityczną, a nie tylko seksualną – stanowisko, które stawiało je w opozycji zarówno do zdominowanego przez mężczyzn ruchu gejowskiego, jak i ruchu kobiet, który wówczas chętnie dystansował się od lesbijek. Historyczka Lillian Faderman przypisuje gazecie zainspirowanie tysięcy feministek lesbijskich do tworzenia własnych kolektywów. Samo gospodarstwo domowe płonęło jasno i krótko: komuna rozwiązała się do 1972 roku, gazeta ukazywała się do połowy 1973 roku, a jej absolwentki założyły Diana Press i Olivia Records, bliźniacze silniki kultury lesbijskiej lat 70. Dom od tego czasu zebrał serię pierwszych: pierwszy zabytek związany z lesbijkami w DC (styczeń 2016), pierwsze miejsce historii lesbijskiej w Narodowym Rejestrze Miejsc Historycznych (maj 2016), a – od 2 września 2024 roku – pełnoprawny Narodowy Zabytek Historyczny, jeden z bardzo nielicznych w kraju uznających historię lesbijską. Co widzisz dzisiaj: prywatna, zamieszkała kamienica na mieszkalnym bloku Capitol Hill z małym historycznym znakiem z przodu. Oglądaj z chodnika; wizyta jest krótka i najbardziej poruszająca, jeśli najpierw przeczytałeś esej Furies. Eastern Market i grób Matlovicha na Cmentarzu Kongresowym znajdują się w odległości spaceru.