Piers 51 & 52 — Nabrzeże West Village

Między mniej więcej 1970 a końcem lat 90. XX wieku, opuszczone nabrzeża portowe na zachodnim krańcu Christopher Street — Nabrzeża 45, 46, 51 i 52 — były kotwicą publicznego życia nocnego dla queerów, które nie wymagało wstępu, nie miało dress code'u ani godziny zamknięcia. "Pier queens" to byli głównie bezdomni, queerowi młodzi ludzie, nieproporcjonalnie czarni i latynoscy, nieproporcjonalnie transpłciowi, którzy żyli i spotykali się na nabrzeżach, ponieważ bary w West Village i parki nadbrzeżne na północ od nich nie wpuszczały ich. Nabrzeża były miejscem akcji filmu Marlona Riggsa "Tongues Untied" (1989) i dużej części filmu Jennie Livingston "Paris Is Burning" (1990). Domy vogue'owe udokumentowane w "Paris Is Burning" — House of Xtravaganza, House of LaBeija, House of Ninja — organizowały nieformalne bale na deskach nabrzeża. Marsha P. Johnson i Sylvia Rivera ze swoim STAR House schronili dziesiątki "pier kids" na początku lat 70. Hudson River Park przejął nabrzeża pod koniec lat 90. i przebudował je na zadbane tereny parkowe; "pier queens" zostały wyparte przez donice i skaterów. Obecnie nie ma formalnej tablicy na Nabrzeżach 51 i 52 upamiętniającej życie nocne dla queerów, które tam się odbywało. Pozostała geografia: pale, widok na rzekę, długość betonu, gdzie toczyło się życie nocne, i — od 2023 roku — mały znak interpretacyjny przy wejściu na Nabrzeże 45. Nabrzeża to darmowe tereny parkowe, otwarte od świtu do 1 w nocy. Przyjdź o zmierzchu, gdy światło pada na brzeg Jersey. To tutaj historia Village wychodzi ze swoich barów i staje się publiczną geografią; warte dziesięciominutowego spaceru na zachód od Stonewall.