Napoleon Club (strona)

Klub Napoleon otworzył swoje podwoje przy 52 Piedmont Street w dzielnicy Bay Village w Bostonie we wrześniu 1952 roku jako prywatny klub wyłącznie dla członków, przeznaczony dla gejów. Był to okres przed Stonewall, kiedy publiczne bary gejowskie były regularnie nękane przez policję, a struktura klubu tylko dla członków zapewniała patronom ochronę prawną. Działał przez 46 lat, do stycznia 1998 roku – najdłużej spośród wszystkich prywatnych klubów dla gejów w północno-wschodniej części USA. Wnętrze było słynnie formalne – na parterze znajdował się bar z pianinem i żyrandolami, na pierwszym piętrze mała jadalnia i biblioteka, a na dwóch wyższych piętrach prywatne pokoje. Reputacja klubu opierała się właśnie na dyskretnym mieszaniu się osób z różnych klas społecznych, profesjonalistów i artystów, czego publiczne bary nie mogły zapewnić aż do lat 80. Wśród stałych bywalców na przestrzeni dekad znaleźli się Leonard Bernstein, Truman Capote (kiedy był w mieście) oraz setki lekarzy, naukowców i prawników z okolic Bostonu, których obecność zależała od ekskluzywności klubu. Założyciel klubu, Ralph Cimeno, prowadził go przez pierwsze 25 lat; drugi właściciel, John Perreault, zarządzał nim od 1977 do 1998 roku. Cimeno zmarł w 1988 roku; Perreault sprzedał budynek w 1998 roku, gdy liczba członków malała wraz z pojawieniem się otwartych barów gejowskich w dzielnicy South End. Klub Napoleon został zamknięty 27 stycznia 1998 roku po 46 latach działalności. Kamienica przy Piedmont Street przeszła od tego czasu kilka transformacji; obecne przeznaczenie to prywatne mieszkania. W 2020 roku na fasadzie zainstalowano tablicę History Project. Widok z zewnątrz, całodobowo, z Piedmont Street. Bay Village to mała, klinowata dzielnica wciśnięta między South End a Theatre District; stacja Boylston Green Line znajduje się pięć minut spacerem.